Кушебаев Мамбетжан

       Родился в Джетыгаре. До войны работал в колхозе п.Забеловка. Призван на фронт в 1942 году, рядовой автоматчик. Прошел с боями Украину, Белоруссию, Польшу, Румынию, Болгарию. Дошел с боями до Берлина. Награды: орден Отечественной войны 1 степени, медали «За отвагу», «За победу над Германией в Великой Отечественной войне 1941-1945 гг.». В 1945 года демобилизовался, приехал в Ливановку, работал в животноводстве. Умер в 1976 году.

Камыстинский район

Ламков Рафаил Павлович

       Родился в 1925 году. Призван в ряды Красной Армии в январе 1943 года, проходил службу в 298 СП 186 СД. После войны приехал в Казахстан и работал в совхозе «Дружба». Награды: медаль «За победу над Германией в Великой Отечественной войне 1941-1945 гг.», орден Отечественной войны 2 степени, юбилейные медали. Умер в п. Дружба.

Камыстинский район

Любенькая Тамара Дмитриевна

       Любенькая Тамара Дмитриевна родилась 9 августа 1921 года в Кустанайской области Пресногорьковского района с. Богоявленка. С самого начала войны она была призвана в армию, служила в 159 гвардейской танковой бригаде. Участвовала в Сталинградской битве, на Курской дуге, на Белорусском фронте, освобождала Варшаву. Во время войны, как вспоминает Тамара Дмитриевна, была и стрелком-радистом, и шофером, даже ходила в разведку. В день Победы её бригада стояла за 15 километров от Берлина. Но о том, что победили, уже знали. Радости не было предела: кричали, плакали, обнимались, пели, танцевали, много стреляли в воздух. Не передать этого чувства – ликование повсюду. Но, несмотря на победу, враги еще оставались, даже, когда ехали домой, наших обстреливали из засад. Жалко солдат, погибших в тот момент: дожили до Победы, но так и не добрались до родных. После демобилизации в 1945 году уехали в Иркутскую область, работала на Восточно-Сибирской железнодорожной станции стрелочницей. В 1969 году приехали в Казахстан в г. Джетыгару. Устроилась на комбинат в РСУ и работала до выхода на пенсию. В 1976 году вела общественную работу, была членом народного контроля, членом народной дружины. Главное её хобби – фото. За активное участие в фотоконкурсах, посвященных 60-летию Казахской ССР, награждена Почетной грамотой. Тамара Дмитриевна до сих пор на всех городских мероприятиях фотографирует и раздаёт фото людям. Награждена медалями: «За оборону Сталинграда», «За взятие Берлина», «За освобождение Курской дуги», 7 юбилейных медалей. Ей уже минуло 85 лет, но она постоянно ежедневно ходит по городу, её можно встретить в любом микрорайоне, даже за газетами, которые выписывает, ходит сама в любую погоду.

Житикаринский район

Любимова Фрума Абрамовна

       Род. в 1925г. Годы службы:1941-1944гг. Участница боев на Карельском ф-те в составе 7 СБ. Воинское звание – рядовой, сан. инструктор, артиллерия. Награждена орденом Отечественной войны 2-й ст., медалью «За победу над Германией».

г.Костанай

Люлько Вениамин Иванович

       1923-2003гг. Годы службы:1941-1943гг. Участник боев на 3-м Украинском ф-те в составе 257 хим. роты 181 СД. Воинское звание – старшина, командир отделения, пехотинец. Награжден орденом Отечественной войны 2-й ст., медалью «За победу над Германией».

г.Костанай

Лях Александр Абрамович

       Год рождения 1913. На фронт ушел в 1941 г., прошел с боями от Москвы до Берлина. Был свидетелем торжеств наших воинов в честь первой победы над фашистами под Москвой 6 декабря 1941 года. Сражался на Ленинградском фронте. Не раз приходилось ему совершать опасные рейсы на автомобиле по знаменитой «дороге жизни» через Ладожское озеро. В обороне Минска, Риги, в боях за Берлин принимает он участие. Александр Абрамович награжден медалями «За оборону Москвы», «За взятие Берлина», «За победу над Германией в Великой Отечественной войне 1941-1945 гг.».

Узункольский район

Мұқанов Қабжамал

       1921 жылдың 15 маусымда Қостанай облысы, Аманкелді ауданы, №13 Октябрь ауылдық кеңесіне қарасты Бүйректал ауылында дүниеге келген. Білімі 7 сыныптық. 1942 жылдың ақпан айында Торғай АӘК-нан әскерге шақыртылып, соғыста 615 АП құрамында қатардағы жауынгер болған. 1942 жылдың қараша айында Сталинград түбіндегі жаумен болған ұрыста сол қолынан жараланып, госпитальда емделіп, әскер қатарына жарамсыз болып елге оралған. «Ерлігі үшін» және соғыстан кейінгі жеңістің мерекелік медальдарымен марапатталған. Өмірінің соңына дейін өзі туған Бүйректал кеңшарындажұмыс істеген. Жұбайы Сүлейменова Бану екеуінен 4 қыз, 1 ұл және немере-шөберелері бар. 1976 жылдың 19 маусымында қайтыс болған.

Амангельдинский район

Мұңлыбеков Хамитбек

       1926 жылы 5 наурызда Аманкелді ауданы, Еңбекші ауылдық кеңесіне қарасты Қарасу деген жерде дүниеге келген. Сол жердегі Жасбуын бастауыш мектебінде оқып білім алған. 1944 жылы әскер қатарына шақырылып, Челябі облысы, Шұбаркөл деген жерде үш ай әскери дайындықта болып, ІІ Украина майданының құрамында Одер өзенінің жағасынан бірақ шығады. 19-ші дивизияның 54-ші полкінде, 120-ші минометшілер ротасында атқыш болады. Одер өзенінен өтердегі қырғын соғыста бір минометтегі жеті адамнан төрт адам ғана тірі қалды. Соғыс аяқталған соң полктің солдаттары Дрезден т.б. қалаларда тәртіп орнатып, қалпына келтіруде болды. Елге 1950 жылдың аяғында оралды. Чкалов колхозында жүк машинасына жүргізуші болып, 1968 жылға дейін жұмыс істейді. Кейін аудан орталығына көшіп келіп, әр түрлі мекемелерде жұмыс істеп зейнеткерлікке шығады. Отан соғысы ордені, «Ерлігі үшін», Кеңес Одағының Маршалы Г.К. Жуковтың және соғыстан кейінгі мерекелік 6 медальдары бар. «Ерлік еңбегі үшін. Владимир Ильич Лениннің 100 жыл толуы құрметіне арналған медальмен марапатталған. Артында қалған ұл, қыз, немере ұрпақтары бар. 2002 жылы қайтыс болған.

Амангельдинский район

Мұратқали Камалұлы

       1924 жылы 5 мамырда күні қазіргі Жангельдин ауданының Қошалақ деген жерде Камал деген қарияның шаңырағында дүниеге келген он алтыншы баласы. Әкесінен үш жасында қалып, үлкен ағаларының қарауында болады, соның арқасында 30-ші жылдардағы ашаршылықтан да аман қалады. Соғыс басталар жылы 8-9 сыныпта оқыған. 1942 жылдың тамыз айында әскерге шақырылады. Тюмень, кейін Чебоксары қалаларында дайындықтан өтті, 79-ші жеке гвардияшыл минаатқыш дивизионның қатарына қосылды, Солтүстік, Волхов, Калинин майдандарында соғысты. Сол жылдың желтоқсанында қатары сиреген дивизионды бригада құрамымен Москва түбіне қайта құрастыруға жіберілді. Жаңадан шыққан М-В (катюша) қарумен жасақталған бригада қайтадан майдан шебіне оралды. Бригада 33 гвардияшыл полк деп аталды, 3-ші Белорусь майданына қарасты болды. Біздің майдангеріміз өзінің бөлімшесінде кіші сержант атағы бар нысанашы болды. 1943 жылдың 13 наурызында жаңа қарумен ең бірінші рет жауға қарсы от жалыны атқыланды. Бұл Белоруссияны азат етудегі алғашқы шайқастар еді. Содан кейін Польша, Германия болды. Кеингсберг қаласын алуға қатынасты. Майдандағы ерлігі үшін Қызыл Жұлдыз орденімен, «Ерлігі үшін» медальмен марапатталды. Германияны жеңгеннен кейін, Жапонияға қарсы соғысқа қатынасты. 1947 жылдың 4 ақпанында әскер қатарынан босап, елге оралды, бір жылдан кейін еңбекке араласты. Колхоздарда дайындау мекемесінің агенті болды, партия, совет, кәсіподақ қызметтерін атқарды, Шилі совхозында бөлімше меңгерушісі, жұмысшылар кооперациясында істеді. Құрметті демалысқа шықты, көп жылғы еңбегі бағаланып, «Тың жерлерді игергені үшін», «Еңбек ардагері» медальдармен марапатталған. Алты бала тәрбиеледі, олардан 17 немере, 7 шөбере сүйіп отыр.

Амангельдинский район

Мұхамбетжанов Байғоныс

       Қазіргі Қостанай облысы, Аманкелдi ауданында 1915 жылы дүниеге келген. Осы ауданда қызмет еткен. 1941 жылы әскер қатарына шақыртылды. Ұлы Отан соғысына қатысқан. Соғыстағы ерлiк iстерi үшiн І дәрежелі Отан соғысы орденiмен, «1941-1945 жылдардағы Ұлы Отан соғысында Германияны жеңгені үшін», «Тың жерлерді игергені үшін» және Жеңістің мерекелік бес медальдарымен наградталған. Елге оралған соң қызмет еткен. Жұбайы Бияжан екеуi 7 бала тәрбиелеп өсiрген, ұлын ұяға, қызын қияға қондырған кiсiлер. Байғоныс Мұхамбетжанұлы дүниеден өттi.

Наурзумский район